Naslovna » Kamen mudrosti » Tajne vremena – Nikolaj Kozirjev

Tajne vremena – Nikolaj Kozirjev

“Za fizičara, razlika izmedju juče, danas i sutra – nije ništa do iluzija” (Albert Ajnštajn)

Šta mi znamo o vremenu? Praktično ništa. Vrijeme se smatra neumoljivo, neshvatljivo, nepovratno. Koliko god napredovala nauka, vrijeme za nas ostaje tajna, još uvijek. No, ljudska genijalnost nikada se neće zaustaviti na dostignutom. Prvi koji je uspio da podigne veo sa tajne o vremenu, bio je genijalni astrofizičar – Nikolaj Kozirjev.

Njega su interesovale tajne neba, misterije vremena i on je smatrao da mu je sudbinom predodredjeno mnogo toga da ostvari. Njega su zvali drugim Ajnštajnom, nebeskom inteligencijom, i on je dostigao naučne visine, ne izmijenivši sebe, svoje principe, svoje ideale.

Nikolaj Aleksandrovič Kozirjev, astronom i astrofizičar, rodjen je 2.septembra 1908. god u Sankt Petersburgu. Otac – rudarski inženjer Aleksandar Andrianovič Kozirjev, plemić. Majka – Julija Nikolajevna, potiče iz stare trgovačke porodice.

Početak karijere Nikolaja Kozirjeva bio je bez sjene i srećan. Godine 1924 sedamnaestogodišnji petrovgradski učenik objavio je članak o zvijezdama u naučnim novinama. Članak je privuka pažnju naučnika. Te 1924 godine Kozirjev je upisao Astronomski odsjek na fizičko – matematičkom fakultetu Univerziteta u Lenjingradu.

Njega je privlačilo nebo, zvijezde, galaksije, on je izučavao atmosferu Sunca i drugih zvijezda, fenomen pomračenja Sunca. Sa dvadeset godina Kozirjev je zavšio Lenjingraski univerzitet i diplomirao na Fizičko-matematičkom fakultetu. A u 28-oj godini, doktor Kozirjev je bio poznaz kao vodeći astronom, i predava je u nekoliko naučnih ustanova.

Tada je nova oblast astronomije, astrofizika, bila na cijeni, pojavila se mogućnost saznati, kako zvijezde u stvari izgledaju, i šta se kod njih stvarno dešava. To su bile potpuno nove perspektive i Nikolaj Kozirjev jasno ih je vidio.

Od 1928. godine studira postdiplomske studije i radu u glavnoj astronomskoj opservatoriji SSSR-a u Pulkovu. U njegovom bliskom okruženju bili su talentovani fizičari: Ivanjenko, Landaly, Bronštajn. Oni su učili jedan od drugog, a podučavali su i druge.
Kozirjev je predavao “Teaoriju relativnosti” na Pedagoškom institutu.

1934. g. objavio u “Monthly Notices” mjesečnom listu engleskog Kraljevskog astronomskog društva,” Teoriju proširene fotosfere zvijezda”, koja se danas zove njegovim imenom.

Ali tri godine kasnije, dvadesetdevetogodišnji astrofizičar je bio uhapšen. Optužili su ga za učešće u fašističkog organizaciji.

Prvi put je bio uhapšen u dogadjaju koji je povezan sa poznation “Lenjingradskim dogadjajem” posle ubista Kirova, tamo je bilo mnogo hapšenja. Pri tom nije samo on uhapšen, svi pulkovski astronomi počevši od direktora i vodećih pulkovskih stručnjaka bili su u to vrijeme uhapšeni.

Sudjenje je trajalo nekoliko minuta, bez podnošenja nerazumne optužbe, i bez odvrane, Kozirjeva su osudili na 10 godina zatvora. Tada, više od toga, bilo je samo srijeljanje. Šta je to? Glupost? Čija je to greška? Izdaja? Jer je nemoguće i pretpostaviti da bi astronomi zauzeti naukom i nebom, radili za fašiste. Medjutim, od desetine naučnika, koji su uhapšeni u pulkovskoj opservatoriji, jedino je preživio Nikolaj Kozirjev.

Prve dvije godine takozvani “fašist” Kozirjev držan je u zatvoru grada Dmitrovsk – Orlovski. To je bilo mjesto gdje su dovodili zatvorenike, računajući da neće preživjeti.

Kada su 1939. god. otvorili tamnice, slika je bila užasna. Zbog neljudskih uslova, mnogi od tih koji su preživjeli, izašli su iz ćelije slijepi.
Sin Nikolaja Kozirjeva priča: “Kao što je rekao otac, on je bio jedan put neoprezan, noću je zaspao i njega su potpuno skinuli, ukrali jaknu, kapu i sve ostalo i kada je došao stražar vidio je to i upitao, ko je osumnjičen. Otac je rekao “Ja nisam osumnjičen” i u tom kako je otac pričao taj stražar je vio najveći prestup, istjerao ga je napolje po mrazu, izrezao mu je obuću da bi ga kaznio”

Po toj hladnoći kazna je značila prakično smrt. Medjutim, naučnik je preživio i to je prihvatio kao neki “božji” znak. Tamo u zatvoru, Nikolaj Kozirjev je postao vjernik. Želio je da produži naučni rad, i veoma mu je bila potrebna naučna literatura. Ali nje u zatvoru nije bilo. Ali odjendom su mu donijeli knjige: Zbirku Djemjana Bjednova i drugi tom Astronomskog kursa. To je bilo čudo! Božja pomoć. TAda je naučnik povjerovao u Boga. Za mnoge je zatvor katastrofa, pogibija i degradacija. No, Kozirjev ima beskrajan mir misli, u njihove dubine naučnik ulazi već deset godina.

1939. Kozirjeva su prebacili u Norilski logor NKVD-a. U početku je radio obične poslove, a zatim je prebačen u Dudinskuju polarnu stranicu kao geometar. A 1949. godine su ga unaprijedili i čak postavili za direktora stanice.

Medjutim, 1941. godine bio je optužen za navodnu neprijateljsku propagandu medju zatvorenicima. Naučnik je bio uhapšen po drugi put i osudjen na smrt – strijeljanjem.
Tačke optužbe bile su dosta čudne, npr.: pristalica teorije širenja svemira, smatra Jesenjina dobrim pjesnikom, a Dunajevskog lošim kompozitorom, izjavio je da Engels nije kompetentan za nauku i ne slaže se sa izjavom Engelsa da je “Njutno induktivno magare”. Na sudu naučnik je potvrdio da stvarno ne smatra Engels autoritetom za naučnu oblast. Vrhovni sud RSFSR osudio ga je na smrt strijeljanjem.

Medjutim, naučnici nisu mirovali, da se preispita slučaj inicirali su drugovi naučnika akademici Grigorij Šajn i Viktor Ambarcumjan. Prvi je pošao vlastima, kao direktor razrušene svemirske opservatorije i rekao : “Bez Kozirjeva je ne možemo obnoviti”, drugi je potvrdio: “Kozirjev je nezamjenjiv”. I tada je smrtna presuda zamijenjena sa 10 godina zatvora.

10 godina nije mali period i nalazeći se u zatvoru, naučnik je računao podatke za buduću disertaciju, a kasnije u sjevernoj tajgi je stvoren njegov glavni rad Teorije vremena – koja će kasnije biti nazvana Kozirjevljeva teorija vremena.

Bukvalno poslije godinu od oslobodjenja on je prezentovao gotovu disertaciju u Pulkovu, koju je uspješno odbranio. Ispostavilo se da je to bio jedan od prvih koraka u njegovoj novoj biografiji, kao naučnika.

Disertacija je bila posvećena izučavanju jednog čundog fenomena. Prema zakonu fizike (drugi zakon termdinamike) zagrijana tijela se hlade i odaju toplotu hladnijim, zbog čega se temperatura svih tijela postepeno izjednačava. Primjenivši to na Kosmos, to znači da je neizbježna toplotna smrt Svemira. Naše sunce po svim proračunima, trebalo je odavno da sagori, ali ono svijetli. To znači da Svemir – zvijezde primaju neku zagonetnu energiju izvana. Da bi se povećala temperatura ogromnog Sunca za samo jedan stepen, ta energija bi morala biti ogromna.

Kozirjev je dokazao u svojoj doktorskoj disertaciji da termonuklearni izvori ne mogu obezbijediti energetsku potrošnju zvijezda za period od milijarde godina. Ti bi izvori već odavno presušili. Zato treba tražiti neki drugi izvor energije. U potrazi za drugim izvorom energije, Kozirjev je zaključio da je vrijeme – izvor energije.

Na teoriji vremena, najfantastičnijoj teoriji savremene astrofizike, Kozirjev je radio na Krimu. Odavno je primjećeno da su krimske planine mistično mjesto, tijesno povezano sa Kosmosom. Na Krimu Kozirjev je sprove začudjujući eksperiment. Zbog brzine rasprostiranja svjetlosti mi vidimo zvijezdu samo u prošlosti. Dok svjetlost dodje od nje do Zemlje, zvijezda se već pomjeri. No, uredjaji reaguju kada se teleskop usmjeri na tu tačku, gdje seralno nalazila zvijezda. A to znači da se zagonetna energija rasprostire trenutno mnogo brže od brzine svjetlosti.

Materijalni objekti prema teoriji relativnosti ne mogu se kretati takvom brzinom. Znači da ta energija nije materijalna i sa našim svijetom nema nikakve veze. Religiozni ljudi nazvali bi taj fenomen – božji dah, za filozofe – idealiste to bi bio impuls višeg razuma. No, naučnik-astrofizičar bio je primoran da stvori novu teoriju i Kozirjev je to uradio.

Kozirjev je novi vid energije nazvao “protok vremena”, pri čemu vrijeme posmatra kao novi izvor energije. Prema Kozirjevu, energija i vrijeme su dvije strane jedne cjeline. Ako bi mi ovladali vremenom, dobili bi beskonačni izvor energije. Mogli bi stvarati elektrane, putovati po paralelnim svjetovima, mogli bi izučavati zvijezde u realnom vremenu. To je bila fantastična teorija. Po Kozirjevu vrijeme ima različitu gustinu i biva različito po kvalitetu. Može se širiti i skupljati, može biti srećno, a može biti i tragično.

O Staljinovom vremenu Kozirjev je rekao: “U krajnjem nije uzrok Staljin, takvo je bilo fizičko svojstvo tog vremena. I stvarno vrijeme posjeduje gustinu i ponaša se kao aktivni učesnik dogadjaja koji se dešavaju. Ono ubrzava i usporava, svi mi znamo da u raznim vremenskim periodima vrijeme osjećamo različito. Ono nekada ide brzo, a zatim neočekivano usporava.

Kod svih naroda svijeta vrijeme je bilo sveto i vezalo se za cikluse planeta.

Medjutim, sovjetski akademici nisu razumjeli Teoriju vremena Kozirjeva, oni su ideju naučnika dočekali na nož. Njegov rad čekala je ne laka sudbina. U novinama “Pravda” glavnim novinama SSSR-a pojavljuje se pismo “Neozbiljna potraga za naučnim senzacijama.” Njegovi autori su uvaženi naučnici akademici L.A Arcimovič, P.L Kapic i I.E. Tama.

Nakon objavljivanja počela je kamapanja klevetanja Nikolaja Kozirjeva, tako da je u SSSR-u njegova teorija postala poznata kao “kozirjevština”. Po naredjenju CK KPSS u akademiji nauka je formirana komisija sa jedinim zadatkom: Naći nedostatke Kozirjevoj teoriji. I naravno, oni su pronadjeni.

Isto tako je svojevremeno bila reakcija naučne zajednice i na ideje Vladimira Vernadskog. Uistinu, najveći neprijatelji naučnika su sami naučnici. Uvijek u svim vremenima, naučnici su bili glavni progonitelji genija – pionira, koji su otkrivali ljudima nepoznate naučne horizonte.

Nerazumljivo je bilo i kako se postaviti prema poznatim Kozirjevim ogledalima, pomoću kojih su se uočavala prava čudesa. Ta ogledala poput sočiva, fokusiraju različite vrste zračenja.

Poslije smrti Kozirjeva, početkom 1990. god eksperimenti sa ogledalima su sprovodjeni u Institutu za eksperimentalnu medicinu, Sibirski odjeljenja – Akademija nauka. Nalazeći se unutar ogledala ljudi su mogli emitovati misli na daljinu, vidjeli slike iz budućnosti, prošlosti, a takodje i dogadjaje koji su se dešavali iza stvarnosti.

Godine 1997. novosibirski naučnici su sproveli zajedno eksperimente sa engleskim kolegama u Engleskoj, Stonehage. Više od dvije stotine ljudi primali su informacije poslate preko “ogledala Kozirjeva” iz Novosibirska. Naučnici su se uvjerili , ogledala funkcionišu.

Ogledala su odavno poznata čovječanstvu, udubljena ogledala sa poliranom površinom u svim vremenima su koristili proroci, za predvidjanje budućnosti. Sveštenici nekih indijskih hramova i sada koriste udubljena ogledala sa zlatnom površinom.

No,postoje udubljena ogledala čije mogućnosti ostaju tajna do današnjeg dana. Jedno od takvih zagonetnih ogledala posjedovao je jedan od najvećih naučnika XIII vijeka, monarh Roger Bacon. Medju savremenicima on je važio za velikog maga, danas mi bi ga nazvali naučnikom koji stremi da odgonetne tajne prirode.
U istoriji je zapisano: “On je napravio dva ogledala na Oksfordskom univerzitetu: Pomoću jednog od njih mogao je u svako doba dana zapaliti svijeću, a u drugom se moglo vidjeti šta rade ljudi, bilo gdje na Zemlji.”

Kozirjevljeve ideje o vremenu toliko protivrječe običnim predstavama da se pri njihovom spomenu fizičari osmjehuju. No, poznatom naučniku koji je otkrio vulkanizam na Mjesecu dozvoljeno je da ima svoja ubjedjenja.

Nokolaj Kozirjev , u početku je predvidio teorijski, a potom eksperimentalno dokazao vulkansku aktivnost na planetama Sunčevog sistema. Eksploziju gasa iz kratera na Mjesecu, Kozirjev je zabilježivo 3. novembra 1958. na Krimu.
Mjesec je mrtva planeta, smatrali su naučnici i svijetli samo zato jer ga Sunce obasjava. Američki astrofizičari su čak optužili Kozirjeva za namjernu falsifikaciju podataka. Sve se razjasnilo već poslije deset godina, poslije dostavke mjesečevog tla na Zemlju. Amerikanci su željeli da isprave svoju grešku i dodijelili su Kozirjevu zlatnu medalju “Medjunarodne akademije astronautike ” i pozvali ga u Ameriku.
Medjutim, putovanja nije bilo.
Ljudi iz službi, uvijek su se interesovali za djelatnost Kozirjeva, za njegov rad, otkrića, i do same smrti on se nalazio pod njihovom jakom i neprekidnom kontrolom. Dovoljno je reći da je potpunu rehabilitaciju Nikolaj Aleksandrovič dobio tek 1959. god.

Naučnik je mnogo radio, nega nije interesovao samo Mjesec, nego i druge planete. Jednom je rekao “Venera je nevjerovatna planata, ona na neki način ima suprotan tok vremena, ona se rotira u suprotnom smjeru. Pored toga, na Veneri je moćna vulkanska aktivnost, i ova planeta je veoma vruća” Godine 1953. objavio je naučni radi: ” O svijetljenju noćnog neba Venere” kojeg će kasnije priznati kao osnovu, za metode spektralne analize. Posmatranje od 1954 do 1956. godine natjerali su istraživača na novi zaključak u vezi sa svojstvima atmosfere i polarnih kapa Marsa.

Kozirjev je bio fanatik svog rada i veoma obrazovan čovjek. “On je bio veoma dobar posmatrač, medju astronomima pričalo se da čim Kozirjev pridje teleskopu – odmah otkriće. To je rijetko ko mogao, ljudi koji su upoznari sa astronomijom i astronomima znaju da ponekad prodju ne dani, nego i mjeseci i godine pored teleskopa, da bi uhvatili taj trenutak, tu pojavu koja se istražuje.”

Posljednje godine ćivota naučnika bile su u sjenci ogromnih prepreka, koje su mu radjene u Pulkovskoj opservatoriji. Njegovi zahtjevi za opremu i materijal, nisu se ispunjavali. Njegovi članci i ako su objavljivani, objavljivani su u skraćenom obliku. Konačno 1979. Kozirjeva su jednostavno izbacili iz opservatorije zbog smanjenja osoblja. Ovaj izuzetni astrofizičar umro je 27.februara 1983. u 75-oj godini života. Pjesik Andrej Voznesenski ga je veoma precizno nazvao “nebeskom inteligencijom” O naučniku je napisao : “Umiru u prostoru, žive u vremenu”

Veliki astronom pošao je prvi po nepoznatom putu vremena, nama je zavještao da izučavamo svojstva vremena. Zato što samo vrijeme otkriva kosmičke zakone, dubinu prirode i svemira unutrašnju suštinu.

Izvor: Bebamur

Astro Tarot Centar